Dagdromen

Al Mars etende begin ik steeds dwazer uit mijn raam te hangen. Waarom? Ik ben voor even verdwaald in een wereld van veel gedachtegangen. De Mars is gevallen. Althans, met mijn niet zo beste ogen zie ik het chocolaatje hulpeloos en deels aangevreten op de zanderige stoep liggen. Was ik maar een vogel. Dan was ik uit de raamopening gevlogen om de zoete hap op te halen. Of was ik maar een hond. Dan had ik geblaft richting een enigszins toevallige voorbijganger die dan wel zou begrijpen dat die Mars omhoog moest. Als hond mag ik helaas geen chocolade, het zou me ziek maken, maar mentaal zou ik overwinteren. Oké, de Mars verliest mijn aandacht. Ik denk aan de wortel in mijn schoen. Bestemd voor die goede Sinterklaas. Angst bekruipt mij echter wanneer ik mij de gulzigheid van zijn schimmel inbeeld. Misschien moet er een briefje bij, maar het beste paard zal wel geen Nederlands spreken. Mijn bed ploft in mijn gezicht. Het is al laat. Op de middag. Muziek komt uit mijn haven. Er is zojuist een boot binnengekomen met een geestachtig mooie vangst. Een zeldzame vis. Tussen alle andere zeedieren maakt het visje een geluid dat lijkt op dat van een kat die op zijn gemak is. Milkshake! Doe maar aardbei. De stoel zwijgt als mijn graf. Bobbie de hond staat nu breed grijnzend zoals alleen hij dat kan, met unox-pistool in de handen, in de deuropening. Hij vraagt of ik weer lekker bezig ben. Ik vermoed een valstrik en vertel hem wild en ongecontroleerd dat ik hem op een jood vind lijken gezien zijn grote neus, witte baard en witte jurk. Bobbie, altijd op alles voorbereid, antwoord dol van woede en in alle rust dat ik een Afro-Zwitser ben. Pijn overmeesterd mij nu binnen twee rappe tempo’s. De candybar begint in werking te treden. Mijn manen kleuren caramel, mijn huid droogt volledig uit en mijn pen schrijft met chocoladen letters. Tijd voor tegengif: Sinterklaaskapoentje met een mond vol makreel.

About these ads