Jacek is best een normale man. In het grauwe Poolse plaatsje Wiskrawtce is normaal zijn echter iets volledig anders dan bij ‘ons’ in Nederland. Wanneer Jacek opstaat (meestal rond half 4 ‘s nachts) en de geel geverfde kruidnagels uit zijn oren haalt, bakt hij snel 34 pijnboompitten volledig de as in. Dit strooit hij vervolgens in de mond en neus van zijn vrouw Petra om haar wakker te maken. Een elektronische wekker kunnen ze gemakkelijk betalen, maar ze zitten zonder stroom sinds de dood van hun razendsnelle hamster Roy, zeventien jaren terug. Jacek heeft geen biologische wekker. Hij wordt elke ochtend gewekt door een houten jas die hard in zijn kromme gezicht valt. De jas hangt aan een haakje die (zo heeft Petra berekend) breekt na exact 6 uren, 27 minuten en 44 seconden. Het kost de (on?)nodige haakjes, maar ach, plastic genoeg in zijn tuin. Daar wordt op de deur geklopt. Jacek opent hem en bespringt (zoals gebruikelijk) de eerste klanten. Vroege vogels, ook al zien zij dit zelf níet zo. De drie klanten (allen rond de 73) worden doorgestuurd naar de slaapkamer. Blauwe verfgeur heerst daar. Petra doet haar werk terwijl de extra belegen en boerse mannen orenschijnlijk genieten. Jacek neemt zeer verrassend de benen. En wat voor een benen. Geen greintje huid te bekennen, enkel spieren, pezen en opgedroogd bloed. De straat op, de bus in. Op naar de grote stad Krakow. Die stad móet hij nog een keer zien in zijn leventje. Dat is namelijk het laatste van zijn twee levensdoelen. De ander was geld verdienen. Eenmaal in Krakow aangekomen (134 kilometers en 2,4 kilogrammen) vlucht hij snel een onsjiek sanitairzaakje binnen. Niet bepaald per ongeluk struikelt hij over de drempel. Zo met zijn plotseling Marijns geworden kop in een openstaande stortbak. Er staat geen water in, maar de schrik is er niet minder om. Jacek sterft genietend ter plekke. Niemand zag het.
Pindahaai
from zwijndrecht to eternity
