★★★★½
alternatieve pop
In 2007 kwam Patrick Wolf met The Magic Position. Een tegenvallende plaat. De kans dat de Brit het beter gaat doen in 2009 lijkt behoorlijk groot. Hij brengt dit jaar namelijk twee platen uit. De eerste hiervan, The Bachelor (Battle One), verschijnt 1 juni. Battle Two, Conqueror, moet aan het einde van het jaar in de schappen liggen. Maar eigenlijk is 2009 met die eerste plaat al geslaagd voor Wolf.
Tot dusverre kende het huidige muziekjaar nog maar één echt meesterwerk met The Crying Light van Antony And The Johnsons. The Bachelor valt te vergelijken met The Crying Light. Eigenlijk is The Bachelor daar een soort snelle versie van met een electrosausje. Wolf weet net als Antony met zijn stem een enorme emotie in de nummers te leggen. Daarnaast spelen ook hier de strijkers en piano een belangrijke rol. De nummers sluiten perfect op elkaar aan. Bijna onopgemerkt zet het volgende nummer alweer in. Toch kent het album een grote diversiteit aan stijlen. Van upbeat semi-techno nummertjes tot groteske, bijna pompeuze stukken zoals The Sun Is Often Out. Vooral tijdens dit soort nummers is de referentie naar Antony zeer op zijn plaats. Dit zou net zo goed een album van Antony kunnen zijn, wanneer die een stuk dunner had geweest.
The Bachelor kent een aparte sfeer. Ondanks het gebruik van de nodige electro heeft het ook iets Oosters. Gezien de albumhoes lijkt dat ook wel de bedoeling van Wolf. Uitschieters zijn de nummers die het midden lijken te kiezen tussen het snelle en het groteske, zoals Damaris en Thickets. Ook de hardste song van de plaat, Battle, mag er wezen. Dat zou nog wel eens een aardige hit kunnen worden.
Patrick Wolf zou best een bezig kunnen zijn aan zijn beste jaar uit zijn carrière. Nu al zeer benieuwd naar opvolger Conqueror. Wolf klopt met The Bachelor Antony nog niet, maar dat is nu eenmaal vrijwel onmogelijk. Wel verzekert hij zich begin mei al bijna van een plaatsje in mijn eindlijstje voor 2009. Het tweede meesterwerk van het jaar is binnen.
