★★½
kamerpop
Tindersticks, je kunt van ze houden of van ze walgen. Een tussenweg is er bijna niet. Je vindt het vreselijk saai of het landt keihard op je ziel. De orgelintermezzo’s, meest nietszeggende muziek op aarde of in jouw ogen essentieel voor de intieme sfeer. De stem van zanger Stuart A. Staples, sloom en zeurderig of warm en rustgevend. Eigenlijk is hier sinds het eerste album van Tindersticks nooit iets aan veranderd. Nog steeds klinkt het vooral heel warm. Maar dat is niet een garantie voor een mooie plaat. Twee jaar geleden kwamen ze tot ieders verbazing terug met een nieuw album, The Hungry Saw, nadat ze een paar jaar eerder gestopt waren. Nu is daar een nieuwe plaat. Na één luisterbeurt valt op dat de orgelintermezzo ontbreekt, iets dat een beetje traditie leek. Nou goed, dat zien we door de vingers. Na een paar luisterbeurten valt nog iets op: het gaat niet onderhuids zitten. Behalve het laatste nummer van de plaat, een instrumentaal nummer met gevoelige strijkers. Het is jammer dat de overige liedjes nergens boven de middelmaat uitstijgen en zelfs vrij saai zijn. Er valt hooguit, vermoedelijk nog onbedoeld ook, te lachen om de komische tekst in Peanuts. Misschien nadert het definitieve einde voor de Britten nu dan toch. Het zou zonde zijn als het zo moet eindigen. In maart en mei zijn ze in Nederland, dus misschien wel de laatste kans om deze bijzondere band te aanschouwen. Ze klinken echter nog opvallend gemotiveerd en daarom kunnen we beter nog maar geen rekening houden met een afscheid. Hopen dus maar op een beter volgend album. Al zal het waarschijnlijk nooit meer zo goed worden als ten tijde van het debuut uit 1993.
Pindahaai
from zwijndrecht to eternity
