Muziek in 2010; de terugblik

Weinig nieuwe muziek voor mij in 2010. In mijn top 10 staat met Balthazar maar één artiest die ik nog niet kende. In dat opzicht is het voor mij toch een mager muziekjaartje geweest. Dat ligt misschien meer aan mij dan aan de muziek zelf. Wat OOR, Pitchfork en Revolver als hip tippen, doet mij vaak niks meer. Ik ben nu twintig en begin al een pretentieuze ouwe lul te worden. Kieskeurig, dat ben ik zeker. Maar neem het mij eens kwalijk. Ik zie gewoon geen mogelijkheid voor een duf bandje als Beach House om mijn ziel te raken. Muziek voor meisjes uit ‘t Gooi. Al mijn ingewanden blijven precies op dezelfde plek zitten als ik daar naar luister. Nou ja, mijn maag niet, die maakt spontaan een ommetje. Voor de rest: hoe meer organen in mij bewegen, hoe beter ik de muziek vind. Zonder nu overigens met termen als ‘organische muziek’ te komen, dat bespaar ik u.

Werd ik dan helemaal niet verrast? Zeker wel. Nummer 1 Janelle Monáe (zie de bangelijk grote foto hierboven) kwam voor mij met de meest unieke plaat van het jaar, met The ArchAndroid. Een mix van neo-soul, r&b, funk en artpop. In een interview vertelde Janelle dat ze in de periode dat ze aan de plaat werkte geen andere muziek luisterde. Ze wilde met een frisse blik een plaat maken, en dat is goed uitgepakt. De combinatie van vele stijlen gaat niet ten koste van de samenhang. Aan het begin van het album nog snelle r&b met een vleugje hiphop, langzaamaan wordt het meer artpop, om te eindigen met langzame soul in afsluiter BaBopByeYa.

Ook door Big Boi werd ik verrast. Waar OutKast mij meestal niet echt raakt, pakt Sir Lucious Left Foot solo mij wél. De sexplaat van het jaar, met gouden beats en vieze samples. Hiphop bracht wel meer opvallends dit jaar. Kno van CunninLynguists heeft binnen de hiphop een tegenpool voor de gangstahrap uitgevonden, met zijn emorap. Kanye West ging uiteraard niet mee in die grafstemming, al gebruikt Kno wel een sample van Kanye op zijn album. Het is een stukje afkomstig van zijn nieuwe album, My Beautiful Dark Twisted Fantasy, een plaat die ook alleen maar door Kanye gemaakt kan worden. Pretentieus, maar het zorgt er wel voor dat zijn arrogantie gerechtvaardigd blijft. Mij is het wel een beetje te bombastisch op sommige momenten.

Ik heb het over hiphop, en dan noem ik maar De Jeugd van Tegenwoordig. Tja, het is niet echt hiphop natuurlijk, maar waar moet je het dan onder scharen? Humor? Ze zouden in 2010 de enigen zijn. Of nou ja, dat is niet helemaal waar. Om het nummer Kutkop van Eindhovenaar Fresku heb ik wel gelachen. Verder was zijn debuut vrij serieus. Dat is overigens niet negatief bedoeld. Het beste nummer: Nieuwe dag. Inderdaad, met Winne. Had ik daar niet ‘beef’ mee op Twitter? Ach, dat was slechts een pesterijtje van mijn kant vanwege zijn belachelijke so so gelobby. Winston hapte.

Er waren dit jaar ook een aantal bands die mij enorm verrasten met een matig album. Ik kon me maar moeilijk voorstellen dat ex-zwerver Micah P. Hinson ooit een slechte plaat zou maken. Toch gebeurde het, al maakte hij het met zijn optreden in de Utrechtse Ekko deels weer goed. Ook Alcoholic Faith Mission, Tindersticks en Johnny Cash maakten hun naam niet waar. Al zijn over de plaat van Cash de meningen verdeeld.

Eigenlijk moet ik niks negatiefs over Johnny zeggen. Dat is zonde. Dit jaar luisterde ik weer een paar keer naar zijn optreden van ruim veertig jaar terug voor de gevangenen van Folsom Prison. Een week geleden bracht het me plots op een idee: ik wil naar Nashville. Voor de leek: als een cowboy zich de hemel voorstelt, dan ziet hij Nashville. Countryheaven. Ik wil daar heen omdat ik van pure muziek hou, eerlijke artiesten. Als je dan naar één plek wil waar je dat soort mensen zeker tegen komt, dan is dat Nashville.

Ach, wie weet kleurt mijn eindejaarslijstje van 2011 wel geel, de kleur van graan en country. Hou daar alstublieft nog even geen rekening mee, want met mijn lijstjes weet je het nooit. Nog nooit had ik een vrouw op nummer 1. Hetzelfde geldt voor een Afro-Amerikaan. Oei, ben ik even verantwoord bezig. Volgend jaar ga ik hard op zoek naar een obscure nazi-avantfolkband uit Kamtsjatka. Als ik die band vind, dan zet ik het op 1. Dat beloof ik u alvast.

1. JANELLE MONÁE | THE ARCHANDROID
   
2. THE DUKE & THE KING | LONG LIVE THE DUKE & THE KING



3. THE TALLEST MAN ON EARTH | THE WILD HUNT



4. BIG BOI | SIR LUCIOUS LEFT FOOT: THE SON OF CHICO DUSTY



5. SUFJAN STEVENS | THE AGE OF ADZ



6. ARCADE FIRE | THE SUBURBS



7. THE NATIONAL | HIGH VIOLET



8. BALTHAZAR | APPLAUSE



9. THE BLACK KEYS | BROTHERS



10. DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG | DE LACHENDE DERDE