De façade kraakte

Wie kijkt graag naar een gewond mens? Naar een lijdende man in bebloed overhemd. Breivik misschien. Leatherface, Jigsaw, Hannibal Lecter. Ik kan heel slecht kijken naar mensen met pijn. Ook als ik de degene die lijdt niet mag. Zoals Geert Wilders. Ik zou nooit op hem stemmen. Ik vind dat hij met zijn spel in de Kamer valsspeelt. En ik haat valsspelen.

Maandag gebeurde iets wonderbaarlijks. Gevoelens die mij verrasten. Ik zag Geert in de Kamer stamelen en ik voelde medelijden. Hij probeerde zijn standaard GeenStijl-zinnetjes zoals altijd quasi-nonchalant te brengen, maar het lukte hem niet. De façade waarachter een zelfverzekerd idealist schuilging kraakte. Voor het eerst. Altijd was hij het bijdehandste jongetje van de klas, dat weliswaar niet zo goed kon argumenteren, maar dat teniet deed door zijn klasgenootjes te overschreeuwen. Maandag lukte dat niet. Hij had gefaald in het Catshuis. Hij wilde zich wel verdedigen, maar voelde dat niemand hem zou geloven. Zelfs Geert geloofde niet meer in het typetje Geert. Terwijl hij sprak besefte hij een parodie op zichzelf te zijn geworden. Het voelde voor hem alsof zijn jaren van vechten naar de top in één keer werden afgepakt. Hij snapte nu ook: nooit zal hij meer zo hoog komen. Al het werk voor niets.

Ik kan er niet om rouwen dat Wilders zijn politieke macht kwijt is. Populisten horen nu eenmaal in de oppositie, dat is eens te meer duidelijk geworden. Populisten zijn er om zich af te zetten tegen alles. Zelfs tegen een akkoord dat een land uit een crisis moet helpen.

Maar toch, maandag zag ik in Geert opeens een mens. Een echt mens, met zwaktes, met emoties. Hij had twee dagen eerder, als een puber, een onverantwoord besluit genomen en kwam daar nu ten overstaan van de Tweede Kamer achter. Opeens besefte Geert dat hij nog altijd de tiener was die pas achteraf inzag dat hij fout zat. Bloedend vanachter een microfoon gunde ik hem één ding: de zachte hand waarmee zijn moeder altijd zijn wang streelde, toen Geert nog Geertje was.