‘There should be music’, zong Bakersfield Sound-vaandeldrager Dwight Yoakam in 1990, en hij vulde aan: ‘sad, sad music’. Zijn muziek is eerder gezellige country dan muziek die troost biedt. Maar Dwight had wel gelijk; het is goed dat er trieste muziek is.
‘Weet je waaraan mij dit sterk doet denken?’ zegt mijn vader, en ik spits mijn oren. ‘Rolling Stones.’ Mij niet echt, maar ik ken The Rolling Stones niet heel goed. Israel Nash Gripka heeft wel net als Mick Jagger een fijne knauw in de stem. Ik zou het geloven als me verteld wordt dat het […]
Schrik niet. Ik had altijd een hekel aan Crosby, Stills, Nash & Young. Ik vond mijn vader altijd zo’n typische suffe oude man als hij Déjà vu weer eens draaide.
Jeugd zet zich altijd af tegen de muzieksmaak van zijn ouders. Zo van: ik ben dan wel dertig jaar jonger, ik weet wel meer van muziek, want ik luister Bon Iver. Dat laatste is heel positief, maar het is een vergissing dat als je de crème de la crème van de hedendaagse popmuziek kent, je ook verstand hebt van […]
Ik hou er van om niet op te vallen. Hoe minder ik opval, des te meer ik naar andere mensen kan kijken. Dan kies ik iemand uit en probeer in zijn of haar gedachtewereld te loeren.
