“Waar ik aan denk? Aan theedrinken met het mooie meisje van vanmiddag. Maar ook aan die boom daar buiten. I really like that tree. Vroeger had ik een hut in een boom die daar op lijkt. Die stond op een klif en je kon zo uitkijken over de oceaan. De gedachte daaraan geeft me een nostalgisch gevoel.”

“Ik zat vroeger op school altijd te niksen. Ik staarde gewoon voor me uit. Wiskunde enzo vond ik niks aan. Ik had meer met fotografie, houtbewerken, muziek. Geen theorie. Dat was ook niet iets wat ik toen nodig had in mijn leven. Als kind moest ik creatief bezig zijn. Dingen uit hout haken of foto’s maken.”

“Als je jong bent, ben je altijd op zoek naar je eigen stem. Ik heb het gevoel de laatste tijd mezelf te hebben gevonden.”

“Als ik naar mijn muziek luister hoor ik een eerlijk mens. Ik ben eerlijk. Dat is waar ik naar zocht: het gewoon zijn wie ik ben.”

“Zonder Julia een album opnemen is hetzelfde, maar ook weer niet. Soms is werken met een ander geweldig omdat je allebei een hand aan het roer hebt en je allebei niet precies weet waar je naartoe gaat. Als je alleen werkt heb je meer controle. Het is een andere manier van het besturen van de boot.”

“Julia is ‘super crazy’. Ze heeft een fantastisch gevoel voor humor. Een krankzinnig soort humor. Het is moeilijk om daar een voorbeeld van te geven. Je groeit met elkaar op en leert elkaar door en door kennen. Je ziet dingen op dezelfde manier en dan snap je het allebei.”

O, wacht eens even, ben ik nu de oude man die alles van vroeger met weemoed bekijkt? Is het al zo laat? Ja, misschien wel. Maar dat is vast niet erg. Het zegt op zijn minst dat ik een goede jeugd hebt gehad. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik al eerder in Nijverdal was. Dat ik nostalgie voel bij Nijverdal en met weemoed terugdenk aan die vakantie in de jaren negentig.

Nijverdal, 9 mei 2013.

Sinds kort lees ik, naast het Noordhollands Dagblad, NRC Next. Tijdens het lezen voel ik dat ik meer te weten kom over de wereld, maar tegelijk zegt een nare stem in mijn hoofd dat het niet genoeg is. Dat ik nóg zeven kranten moet lezen. Ik beluisterde in mijn leven honderden albums in allerlei genres, maar weet dat het niet genoeg is. Het is nooit genoeg. Het is nooit genoeg en daarmee altijd te veel. Je kunt beter niks weten.

Ik voel me opgejaagd door mijn gebrek aan kennis. De tijd, of beter gezegd het gebrek daaraan, is de grootste vijand. Ik moet meer weten, maar elke dag wordt de kloof tussen wat ik weet en wil weten groter. Ja, het is hopeloos.

Om twee over half drie in de ochtend kan ik daar weleens over jammeren. Dat terwijl ik niet eens weet wat mij precies aantrekt in kennis. Ik heb kennis nooit echt als verdienste gezien, en toch wil ik het hebben.

Kennis, naar de verdoemenis met jou.

Even later kreeg ik opeens weer sympathie voor Nico Dijkshoorn, en  dat had ik lang niet meer gevoeld. Nico ging mij een paar jaar geleden vervelen, maar nu eerde hij met zijn tekst Herman en dat was meer dan terecht. Herman Brusselmans is een groot schrijver. Nico deelde ook nog een sneer uit aan een jongen met oranje haar die een paar minuten later bij Matthijs aanschoof. Ik weet niet meer wie hij was, maar het ging over het koningslied volgens mij. Ik weet eigenlijk niet wat het koningslied is, maar het heeft vast iets te maken met de koning die Nederland krijgt.

Daarna kwam John Ewbank erbij. Die naam had ik vaker horen vallen. Hij werd aangekondigd alsof hij een groot componist was. Ewbank had alle hits geschreven van Marco Borsato en het schijnt dat hij nog meer sterren van succes heeft bediend. Nu mag hij, als ik het goed heb begrepen, het koningslied schrijven. Dat schijnt iets belangrijks te zijn. Hij had een stukje af en speelde dat op piano. Matthijs acteerde vervolgens op verbluffende wijze zijn enthousiasme. Hij nam het woord ‘hymne’ in de mond op een manier alsof Ewbank een eigentijdse Mozart is. Even daarvoor had hij wel al laten doorschemeren dat hij geen reet meende van de loftuitingen aan het adres van Ewbank. ‘Het is dan ook, in zijn soort, een absolute grootheid’, zei hij. In zijn soort dus, veelzeggende woorden.

In feite was het stukje piano van Ewbank weinig bijzonders. Ik speel zelf geen piano, maar ik weet wel dat dit niks voorstelde. Even daarvoor vertelde Ewbank al over de tekst, die hij blijkbaar ook mag schrijven. Hij gaf alvast wat flarden prijs: ’Ik zal waken als je slaapt, ik behoed je voor de storm, ik hou je veilig zolang als ik leef’. Op de achtergrond zat Nico Dijkshoorn minachtend te lachen. Herman Brusselmans keek op zijn horloge of hij de eerstvolgende bus terug naar Gent nog kon redden.