Pindahaai

Geen vuurwerk

Edwin Pindahaai — Sat, 31 Dec 2011 17:35:05 +0000

Het is Oudejaarsdag, nog geen avond. Binnen staat Innuendo van Queen op hoog volume. Omdat het een goed nummer is, maar ook zeker om de geluiden van buiten het huis te doen verstommen, aangezien de hond blaft na iedere knal. Mensen steken al de hele dag vuurwerk af. Zij hebben vermoedelijk een ongelukkig jaar achter de rug, en vieren dat het nu bijna voorbij is. Sommigen zoeken bevestiging voor het slechte jaar door hun vingers eraf te blazen.
Zelf steek ik helemaal geen vuurwerk af. Niet na twaalven omdat ik niet weet wat ik in 2012 ga meemaken. Het is voorbarig om het volgende jaar te vieren. Evenmin steek in voor twaalven vuurwerk af. Want 2011, dat was best een aardig jaar.
Ik ga jullie de samenvatting van de mooie dingen uit mijn jaar besparen. Borstklopperij is vaak niet zo relevant. Er zijn al genoeg mensen die zichzelf en public ophemelen. Dat is hopen op bevestiging van anderen. Onzekerheid. Misschien zijn dat wel de mensen die voor twaalven vuurwerk afsteken.

Gearchiveerd onder:Column

Vogels

Edwin Pindahaai — Tue, 27 Dec 2011 16:22:42 +0000

Vogels zijn anders. Vogels hebben veren. En een snavel. Ze eten bessen. Ze kunnen vliegen. Ze vangen muizen. Ze poepen zwart-wit. Ze doen waar ze zin in hebben. En ze zijn quasi-naïef, want ze zijn slimmer dan mensen. Wat in mijn opvatting niet per se veel hoeft te zeggen, aangezien ik mensen zelden slim vind. Ik vind mezelf wel best slim. Dat is omdat ik vogels begrijp. We zitten op dezelfde golflengte. Je hebt mensen (voor zover ik weet alleen mannen) die gefascineerd zijn door vogels. Die vier uur ‘s ochtends met verrekijker het bos in gaan om er een bepaalde gaai te zien lopen. Die mensen zitten allesbehalve op dezelfde golflengte als vogels. Ze proberen vogels te doorgronden, iets wat een vogel nooit zou proberen bij iets of iemand. Een vogel staat daar boven. Een vogel is nergens in geïnteresseerd, want zijn brein is zo ver ontwikkeld dat hij weet dat het geen zin heeft om na te denken. Dat denken de wereld niet gaat veranderen. En belangrijker argument: de wereld hoeft niet te veranderen en daarom zijn alle hersenspinsels tijdverlies omdat ze na je dood waardeloos zijn. Je kunt beter rode bessen eten en zwart-wit poepen. Dat is lekker en daar draait het leven om. Om lekker.

Gearchiveerd onder:Uncategorized

Roem

Edwin Pindahaai — Tue, 27 Dec 2011 16:03:53 +0000

Ik hoop dat ik ooit heel beroemd zal zijn. Ik kick op roem. Bestaat er iets mooiers? Eigenlijk kan ik niet weten wat roem is, want ik ben niet beroemd. Maar ik weet wel dat applaus van honderd mensen lekker is. Hoe fijn moet het dan wel zijn om beroemd te zijn? Aan de andere kant: zou ik wel kunnen omgaan met tegenslag? Dat ik word uitgelachen door honderdduizend man? Ik weet dat ik rood word als ik iets doms zeg in aanwezigheid van vijf mensen. Welke kleur krijg ik als ik begin te stotteren in een talkshow?

Gearchiveerd onder:Uncategorized

De lippen van Miles

Edwin Pindahaai — Wed, 17 Aug 2011 16:06:46 +0000

Van zijn laatste spaargeld kocht Bas een stoeptegel. Hij noemde de tegel Lampje, naar het lampje van Wille Wortel waar hij zo´n hekel aan had. Het eerste wat Bas met Lampje deed was meteen het laatste. Hij gooide het door het raam van zijn overburen om daar vervolgens aan te bellen en de tegel terug te eisen. ‘Buurvrouw, ik was aan het voetballen toen ik plots een steen uw raam gooide. Als het goed is ligt ie naast de openhaard.’ Buurvrouw gaf Lampje niet terug aan Bas, wel aan zijn ouders. Voor hen was het de druppel; na dit zoveelste incident stuurden ze hun zoontje naar een internaat.
Dat bleek voor Bas allerminst een straf. Al snel was hij razend populair onder de kinderen in het internaat. Hij had macht. Hij kon leverworst en sigaretten krijgen in ruil voor graan en ui. Het succes bleef niet onopgemerkt. Giert Vertusschede, hoofd van Internaat Vertusschede, kreeg Bas in de smiezen.
‘Gretta’, begon Giert op een avond tegen zijn vrouw in bed. ‘Gretta, stop even met lezen in dat achterlijk feministische kookboek van je. Ik moet je iets vertellen. In al die dertig jaar dat ik nu mijn internaat leid heb ik vele jongenslippen gezien. Gevoeld soms zelfs. Maar er is nu een jongetje… hij heeft de lippen van Miles Davis. Ze zijn tot in het kleinste detail indentiek. Dit is waar ik al die jaren op heb gewacht, waar ik voor heb geleefd.’
Gretta had ondertussen haar sitar gepakt om te proberen het kwartje eruit te krijgen dat er eerder op de dag in gevallen was bij het ramen lappen. ‘Het is zover’, zei Giert zachtjes tegen zichzelf en hij ging naar beneden om daar een fles melk te openen. Zonder aarzelen goot hij deze in één teug leeg in zijn mond. Zijn hond, een Jackrussellterriër, keek hem aan alsof hij wilde zeggen: ‘Dat doe je altijd als je een moord beraamt’. Daar had de hond een punt. Want ook al had zijn baasje nooit een moord beraamd, als hij dat wel had gedaan, dan zou hij altijd van tevoren een fles melk leegdrinken in één teug. ‘Jij bent gek’, zei Giert en hij gooide de lege fles melk kapot op de kop van de hond, die meer op een bever leek, maar dat volgens de verkoper in de dierenwinkel niet kon zijn omdat bevers geen huisdieren zijn en als dit beestje één ding wel was, dan was het een huisdier.
Giert, die geen onderlichaam bezat maar wel internet, reed op zijn Kreidler van de keuken naar de telefoonruimte. Daar wierp hij zijn afgestompte lichaam op een zachte stoel en hij bedacht zich hoe veel minder mooi de wereld zou zijn als zachte stoelen stoeptegels zouden zijn. Met zijn mond pakte hij de telefoon en draaide met zijn tongpiercing een nummer. Hij had deze handeling ook met respectievelijk zijn handen en vingers kunnen verrichten, maar Giert was ervan overtuigd dat een lichamelijk gehandicapte man dit onmogelijk zou kunnen. Bovendien kleefde er ook nog een groot voordeel aan: wanneer hij ook zijn bovenlichaam zou verliezen, zou hij niet hoeven oefenen om te kunnen telefoneren met zijn mond.
Aan de andere kant van de lijn werd opgenomen. Een schelle kinderstem: ‘Kamer 17, met Jimmy Peunaerts.’
- ‘Vertusschede hier, geef mij Bas.’
- ‘We hebben twee Bassen.’
- ‘Je weet wie ik bedoel eikelenwasser.’
Giert stak een sigaret op en nog voor deze op was kwam Bas aan de lijn. ‘Met Bas.’
- ‘Ah Bas, hou oud ben jij echt?’
- ‘Acht.’
- ‘Hou je van jam?’
- ‘Jawel.’
- ‘Abrikozenjam?’
- ‘Hoezo?’
- ‘Bas, je hebt de lippen van Miles Davis.’
- ‘Die ken ik niet.’
- ‘Wie ken je wel?’
- ‘André van Duin.’
- ‘Sorry Bas, slaap lekker.’
Gierts wangen waren drijfnat van het huilen toen hij zich even later weer naast Gretta in bed liet vallen. ‘Ik schaam me’, zei hij tegen haar. ‘Toen ik die jongen belde wist ik plots niet meer waarom ik mijn hele leven naar een blanke jongen met Miles Davis-lippen op zoek ben geweest. Die jongen zal wel denken dat ik iets van hem wil. En dat was eigenlijk ook zo, maar nu niet meer. Die lippen betekenen niets. Ik was een man met een missie. Nu ben ik niets meer dan een man zonder benen.’

Gearchiveerd onder:Absurdisme

Ja, hij houdt wel van Neil Young

Edwin Pindahaai — Thu, 14 Jul 2011 18:53:56 +0000

‘Weet je waaraan mij dit sterk doet denken?’ zegt mijn vader, en ik spits mijn oren. ‘Rolling Stones.’ Mij niet echt, maar ik ken The Rolling Stones niet heel goed. Israel Nash Gripka heeft wel net als Mick Jagger een fijne knauw in de stem. Ik zou het geloven als me verteld wordt dat het de Stones-zanger is die het nummer Louisiana zingt. Maar ja, op zijn tweede album Barn Doors and Concrete Floors maakt Gripka folkrock met een vleug americana, toch niet iets waar ik aan denk bij de Stones. En in tegenstelling tot Jagger, vanwege zijn typische dansjes soms Mick Swagger genoemd, is hij niet altijd in voor een dansje, horen we in het nummer Drown. Mijn vader’s tweede poging is beter: ‘Hij houdt zeker wel van Neil Young?’ Daar dacht ik nou ook aan. Zang en gitaarspel komen soms behoorlijk overeen. De rauwe songs doen mij ook enigszins aan Ryan Bingham denken en de rustige aan Ryan Adams. Twee artiesten die hun wortels in de country hebben liggen, net als Gripka een beetje, en geen vervelende namen om mee vergeleken te worden. Al doe je hem eigenlijk wel tekort met deze vergelijkingen. Hij en zijn band hebben een duidelijk eigen geluid. Dun, scherp en fel. Dat in combinatie met een takkende drum en die krachtige stem. Gripka doet niet voor de twee Ryans onder.

Israel Nash Gripka
Barn Doors and Concrete Floors
2011
★★★½

Gearchiveerd onder:Albumrecensies, Columns, Muziek

Spijt

Edwin Pindahaai — Mon, 11 Jul 2011 22:16:24 +0000

Schrik niet. Ik had altijd een hekel aan Crosby, Stills, Nash & Young. Ik vond mijn vader altijd zo’n typische suffe oude man als hij Déjà vu weer eens draaide. Nu niet meer, want het is gewoon goed. Maar ja, de eerste fase in mijn leven dat het me interesseerde wat voor muziek ergens gedraaid werd, luisterde ik zelf naar Green Day en Limp Bizkit. Dan kun je CSNY eigenlijk alleen maar haten. Tot een paar maanden geleden bleef ik ze haten. Op de automatische piloot. Tot ik plots weer eens wat van ze hoorde. Geen déjà vu. Our House. Lekker nummertje. Wat? Is dit CSNY? Godsamme. En ik heb jaren tegen iedereen lopen verkondigen dat het waardeloze, gedateerde poep is. Zelfs tegen de legendarische Friese ausputzer annex quarterback en fan van CSNY Floor Canrinus. Oo, wat een spijt! Wat een pijn. Ik neem bij deze alles terug wat ik heb geroepen in mijn jaren van Green Day en Limp Bizkit.

Crosby, Stills, Nash & Young
Déjà vu
1970
★★★★

Gearchiveerd onder:Albumrecensies, Columns, Muziek

Luister eens naar Le Quattro Stagioni, als je zo graag verstand van muziek hebt

Edwin Pindahaai — Mon, 11 Jul 2011 14:17:10 +0000

Jeugd zet zich altijd af tegen de muzieksmaak van zijn ouders. Zo van: ik ben dan wel dertig jaar jonger, ik weet wel meer van muziek, want ik luister Bon Iver. Dat laatste is heel positief, maar het is een vergissing dat als je de crème de la crème van de hedendaagse popmuziek kent, je ook verstand hebt van muziek. Daarvoor dien je de basis te kennen. De voorgeschiedenis. Je kunt ook niet voor het eerst in je leven de krant openslaan, lezen over, ik verzin maar wat, nieuwe gevechten in Oost-Congo en direct begrijpen dat het gelazer ooit allemaal begon in buurland Rwanda. Zo is het ook met muziek. Je kunt niet zeggen waar een band als Interpol zijn jam vandaan haalt als je je alleen richt op muziek van vandaag de dag. Wil je iets kunnen zeggen over muziek, dan betekent dat niet alleen dat je terug moet naar Neutral Milk Hotel en Sigur Rós in de nineties, Joy Division en Pixies in de eighties, Zappa en Dylan in de Seventies, Hendrix en The Beatles in de sixties en Little Richard en Chuck Berry in de fifties. Dat is ook belangrijk, maar je moet nog verder terug in de tijd wil je de basis van het melodiëren vatten. En daar slaan ook veel van onze ouders de plank mis. ‘Ah joh, de basis van de hele muziek ligt in jaren ’60′, zal de gemiddelde 50+-er zeggen. Jeugd die graag verstand heeft van muziek: luister eens naar Le Quattro Stagioni van Vivaldi, De Notenkraker van Tsjaikovski en symfonieën 40 en 41 van Mozart. Ken de basis en voeg er daarna jouw kennis van de hedendaagse muziek aan toe. Dan kun je eindelijk wat meer zeggen over muziek dan je vader van 54.

Gearchiveerd onder:Columns, Muziek

Krokodilwachter

Edwin Pindahaai — Tue, 26 Apr 2011 20:32:49 +0000

De belangrijkste vogel in mijn leven is Bernie McInflush, een krokodilwachter. Helaas heb ik hem nooit kunnen bedanken voor zijn goedheid. Maar ik begon dan ook pas na zijn dood te begrijpen dat Bernie een goede vogel was. Tijdens zijn leven vond ik hem maar een eikel. Continu maakte hij rotopmerkingen. Stompen onder de gordel. Daar ging hij net zo lang mee door tot mijn navel begon te bloeden. Geel bloed. Al was het waarschijnlijk urine, maar op dat moment voelde het als bloeden. Maar Bernie bedoelde het allemaal niet zo rottig. Integendeel. Ik, een mens, was gewoon te slecht om de goede bedoeling van de opmerkingen te snappen.
Een voorbeeld. ‘Edwin, je lijkt op een gans.’ Dat was genoeg om mij in tranen te brengen. Ik wist ook wel dat ik op een gans leek, dus waarom deed Bernie zo naar? Hij wreef het er nog even in met een geeltje. Na elke belediging een geeltje. Ook na de gans-belediging. ‘Schaam je je? Ben je trots? Ombouwen of ganzenkleren? Kiezen of delen.’ Maar eigenlijk was dit geeltje een tip, zoals alle geeltjes die hij achterliet. Ze vormden me uiteindelijk tot de mens die ik vandaag ben. Elke dag gaf hij me een beetje gif, om me met een gouden tip beter te maken. Beter dan ik eigenlijk was. ‘Ik ruik poep?’, ‘Zie ik daar acmé?’ en ‘Agra haezii dipa ngong bap jauy’. Het zijn slechts willekeurige voorbeelden van beledigingen die later lessen bleken te zijn.
Hij maakte mij beter, maar de lessen hadden voor Bernie een keerzijde. Na de eerste belediging werd hij ziek en iedere dag dat hij mij beledigde werd hij zwakker. Zelfs God snapte hem niet. Die bestrafte de goedheid van die kleine vogel.
Op zijn sterfbed sloeg Bernie zijn tere krokodilwachterskladden om mijn schouders, drukte mij met zijn laatste krachten naar zich toe, en fluisterde me, in voor een vogel verrassend goed Engels, met zijn laatste adem in: ‘Take… my… k-k-keys. In my coat. No, the green coat. No the green coat with the purple stripes. No, no. The green coat with the purple stripes and the smell of coffee liquor. Yes, indeed, the one with the bubbles on the back. So long, Peanutshark…’

Gearchiveerd onder:Absurdisme

Anna Calvi | Anna Calvi

Edwin Pindahaai — Tue, 26 Apr 2011 13:57:38 +0000

★★★
singer/songwriter

Moeten we de uitspraak van Brian Eno dat Anna Calvi ‘the biggest thing since Patti Smith’ is, met een korreltje zout nemen? Waarschijnlijk wel, de ambient-pionier doet immers achtergrondzang op de nummers Desire en Suzanne and I. Maar zo gek is zijn uitspraak nog niet. Je staat niet voor niets in korte tijd in het voorprogramma van grote bands als Interpol, Arctic Monkeys en Grinderman. Maar een ‘big thing’ is Anna Calvi nog niet. Op haar titelloze debuut staat haar lage stem zo nu en dan in vuur en vlam, maar de muziek klinkt iets te dun om het echt warm van te krijgen. En belangrijker: de songs onstijgen zelden de middelmaat. Haar krachtige, lage stem redt de plaat. Ze heeft het in zich om de nieuwe Édith Piaf te worden. Een moderne, rockende Piaf. Dat de Engelse door de Franse chansonnière geïnspireerd is, blijkt wel uit het op single uitgebrachte Jezebel. Jezebel werd geschreven door Wayne Shanklin en later zegevierde Piaf ermee. Ook Calvi komt met een sterke versie. Maar ze is meer dan een zangeres. De 28-jarige speelt ook gitaar, die een prominente plaats in haar muziek inneemt. Openingsnummer Rider to the Sea draait zelfs puur om de gitaar, die galmt als in een jaren ‘60 western, alsof de klanken vanachter de horizon van de woestijn komen. Het zou uitstekend passen op Ennio Morricone’s soundtrack bij de westernklassieker The Good, The Bad and the Ugly. En toevallig of niet, Morricone is een halve landgenoot van Calvi, wier vader een Italiaan is. Toch gaan de vergelijkingen met de eerdergenoemde groten niet helemaal op. Waar Patti Smith’s debuutalbum Horses uit 1975 een klassieker is, komt Calvi met haar eerste niet eens in de buurt van die status. De songs zijn nu eenmaal niet sterk genoeg. Evenmin kan ze met haar muziek films dragen zoals Ennio Morricone dat kon. Maar misschien krijgt ze ooit, net als Édith Piaf in januari 1957, de legendarische New Yorkse concertzaal Carnegie Hall stil. Met haar bezwerende stem, want daar ligt de kracht van Anna Calvi.
Gearchiveerd onder:Liverecensies, Muziek

Hu-Ping

Edwin Pindahaai — Sat, 16 Apr 2011 16:05:29 +0000

Eén volle zwaai met een kukru. Mijn broers kop was van zijn romp gescheiden. Ik kan me nog goed herinneren hoe zijn ontlichaamde kop mij vanuit het water in het rijstveld angstig aankeek. Er gaat geen minuut voorbij dat ik die kop niet voor me zie. Mijn broers fout was dat hij me pas serieus begon te nemen toen ik al uithaalde met mijn kukri. Hij was te laat. Na de moord op mijn broer vroeg ik vader wat ik moest doen met het lijk. “Wiens lijk?”, vroeg hij kalm. “Dat van Hu-Ping”, antwoordde ik. Vader stak zijn hand in zijn lange, grijze baard, waardoor ik wist dat ik hem de ruimte moest geven. Hij zou er nooit iets over zeggen. Nooit kreeg ik een reactie. Geen traan, evenmin een boze blik.

Zes uur na de moord aten we rijst met vlees. Varkens hebben we niet en de koe is alleen voor de melk. En sinds we geen kippen meer hielden waren er geen honden meer op ons land te bekennen. Toch aten wij rijst met vlees. Rijst met Hu-Ping. Ik kan me niet herinneren dat ik vader ooit eerder zo beestachtig heb zien schranzen als die avond. Ik werd misselijk van de gedachte dat ik mijn broer aan het opeten was. En dat ik überhaupt een mens opat. Maar ik stopte niet met eten totdat vader dat deed. Ruim vier uur lang vraten we het vlees van mijn broer. Zo nu en dan kon ik een paar minuten de misselijkheid onderdrukken. Ik kon dan eindelijk helder nadenken en bedacht op één zo’n moment dat mijn broer niet eens vies smaakte. Soms wat bitter en vader had iets te veel zout gebruikt bij de bereiding.

Pas later zag ik in dat er niets ergs was aan het opeten van Hu-Ping. Hij gedroeg zich tijdens zijn leven immers als een hond. Hu-Ping had nooit moeten terugkeren nadat hij naar de grote stad ging met moeder. Terwijl zij daar groenten kocht werd ze beroofd. Ze sloeg haar belager, waarop deze een mes in haar hals stak. Hu-Ping was ongewapend, maar dat is geen excuus. Hij had de moordenaar van moeder moet vermoorden. Hij durfde niet, hij liet de overvaller moeder vermoorden en hem daarna wegkomen. Toen Hu-Ping thuiskwam vroeg hij vader om vergiffenis. Die wees hem naar het land, waar hij moest gaan werken. Mij vroeg Hu-Ping niet om vergiffenis. Hij zei me zelfs dat ik hetzelfde had gedaan in zijn plaats. Ik zweeg toen hij dat zei. Drie jaar later gaf ik hem het antwoord. Als ik in hetzelfde hiernamaals kom als Hu-Ping, dan doe ik precies hetzelfde met hem als op aarde. Met één volle zwaai.

Gearchiveerd onder:Absurdisme